Vai polo noso adestrador

Onte un pai queixabase por madrugar.................. mirade o enlace

Dick e Rick son pai e fillo nesta historia, a lenda do equipo Hoyt. Cando a Dick suxeríronlle sacrificar ao seu deficiente vástago, en estado case vegetal, os médicos realmente non tiñan nin a máis mínima noción da quen estaban dirixíndose, da forza, do agarimo e a convicción do seu interlocutor. Ex militar das Forzas Armadas dos Estados Unidos, sempre soubo que dentro da mente do seu fillo as cousas non eran o que parecían e conseguindo a axuda da Universidade de Tufts puido por fin comunicarse abiertamente con el a través dunha computadora.

As primeiras palabras de Rick foron “Go Bruins”, as súas primeiras palabras foron de ánimo para o equipo de hockey de Boston, tras doce anos a mensaxe escollida reflectiu a necesidade de gritar ao mundo a súa paixón polos deportes e supuxo o desencadenante do que sucedería mais tarde. Empezou cunha pequena proba benéfica á que lle seguiu outra, e outra e despois outra máis. Así durante 35 anos.

O video é o resumo de 911 eventos, 200 triatlones, 20 duatlones, 64 maratones (24 en Boston), unha proba especial de 3.735 millas e por si todo isto non fose suficiente, 6 Ironman. Un destes, o de Australia, é o correspondente ao video. Cando o vin por primeira vez, emocioneime, foi fai bastante xa e non recordo que día era nin onde estaba, simplemente recordo que o vin e que me emocionei. Para entón era moito máis novo e simplemente intuía iso que sempre se di de que os pais farían calquera cousa polos seus fillos. Iso é certo a medias.

pasou o tempo e volvín a visionar o video en multitude de ocasións, sempre emociona, co empuxe desa música fermosa claro pero está ben puidese ser outra bonita melodía e o efecto sería o mesmo. O que fai fluír os sentimentos é a mensaxe, son as imaxes que o esculpen, a pena pola súa orixe, a expectación que xera esa estampa correndo na estrada ao amencer, a incredulidad que aumenta ante cada brazada no medio das augas, a fragilidad durante o cambio de disciplina, o amor nos ollos que buscan signos no rostro querido, a empatía no sufrimento de ambos, a angustia cando cae a noite e os longos trancos tórnanse en curtas e dolorosas pisadas, o evidente castigo corporal co paso das hora, a alegría na recuperación, a euforia dos metros finais, acompañando ese puño no alto, e o orgullo ao contemplar a gesta, a mirada de orgullo dun pai que conseguiu facer realidade o soño do seu ser amado.

Dicía que se di que un pai faría calquera cousa polos seus fillos, non é que este errada esa afirmación na maioría dos casos, só que sucede que normalmente o que dan é o que creen que poden dar. Para conseguir o segundo basta con ser un bo pai, pero para conseguir o que realmente din necesítase exceder os límites persoais ata onde nunca puidese un mesmo imaxinar. Supoño que se necesitan circunstancias extremas como esta historia para alcanzar esas cotas e seres dispostas a abarcalas.
                         enlace

[Primeira División Benxamín] @HockeyCRaxoi 6 - 5 @HockeyCiaMaria

Comezamos o partido con moitas gañas e superioridade chegando o 2-0 . Acto seguido e por erros defensivos chegamos ao 2-2

Penalti a favor do Compañía que converten póndose 2-3

Co pitido final da primeira parte conseguimos empatar nun mal partido pola nosa parte.

Segunda parte moi aturullada nos seus comezos.

Adiántase o Compañía e empatamos de penalti. 

A seis do final volvemos pórnos por diante con dous de vantaxe, pero Compañía reacciona e ponse a 1.

Resultado conque chegamos ao final. 

Quero destacar neste partido, e sinto se a alguén lle parece mal, que os pais e nais de ambos equipos dimos pena, temos que recapacitar e non trasladar tanta presión aos nenos que están a XOGAR, e repito, os pais e nais de ambos equipos.

Selección galega

Benxamin C.H.Compostela - H.C. Raxoi

Gran partido dos nosos xogadores, moi completo tanto en ataque como en defensa, acabando a primeira parte cun contundente 0 a 5.

A segunda parte foi de trámite, para completar un resultado de dous goles a nove.

 (De seguir así , pasarei a cobrar eu o cheque de Diego)

Micro

Gran partido dos nosos pequenos, que gañaron ao Escola Lubians por 0 - 3

 Da gusto velos xogar

Deportividade

Onte ante a máis que baixa calidade da programación televisiva accedín a ver o programa de Masterchef Junior con mestura de sensacións entre un namorado da cociña e un programa que abusa do curta e pega para darlle falsa emoción.
Pois vendo o programa observamos algo que se perdeu, que é esa inocencia propia da niñez, esa que fai que xogándoche con 11 anos 12mil euros, preocúpesche do teu compañeiro/a e ata deixarlle ingredientes si fixese falta, pois señores e señoras perdóenme pero cometín un erro e seguro que ningún de vostedes deuse conta, iso non é ?Inocencia?, é ?Compañerismo? ou ?Deportividade?; seguro que a moitos de vós xa nin vos soa esa palabra ou quedaría como parte dalgún slogan ou himno deportivo.

Empezo a pensar que á xente só interésalle o futbol cando cada día hai noticias máis importantes de calquera outro deporte e logo queixámosnos/queixámonos de que si non hai portadas para Laia, Mireia ou Sheila. Onte sen ir máis lonxe para min, a noticia do día foi a reaparición de Ricky Rubio, logo de 88 días de lesión, si van de puristas ata acepto a vitoria de Djokovic no Open de Australia, aínda que xa sexa a 5ª vez..

Así que lles deixo reflexionar porque seguen sen facer caso a Mark Twain sobre a súa frase: ?Nunca discutas cun idiota, rebaixarache ao seu nivel e gañarache pola súa experiencia?. E seguen dándolle xogo ao xornalismo español en que só se fale do que eles teñen experiencia e onde xa fai tempo morreu a deportividad e o compañerismo en pos das súas queridas 2 Españas.


Exemplos de deportividad:
Atletismo
Iván Fernández Anaya
O 2 de decembro de 2012, no cross da localidade navarra de Burlanda, sucedeu un feito insólito que os seus protagonistas souberon resolver da mellor forma. O atleta keniata Abel Mutai, medalla de ouro dos 3.000 metros obstáculos en Londres 2012, estaba a piques de gañar a proba cando, ao entrar nunha pista onde estaba a meta creuse que xa terminara e afrouxou totalmente o ritmo para comezar a saudar ao público. Detrás viña Iván Fernández Anaya, un fondista español que, ao ver que Mutai equivocábase e parábase antes da chegada, non quixo aproveitar a ocasión para gañar e, mediante xestos, fíxolle saber que estaba equivocado e empuxoulle ata a meta para que o atleta africano impuxésese. Pouco despois Iván declarou ?creo que é mellor o que fixen que si gañase. E isto é moi importante, porque hoxe en día, tal como están as cousas en todos os ambientes , no fútbol, na sociedade, na política, onde parece que todo vale, un xesto de honradez vai moi ben ?.


Fútbol
Aaron Hunt
No fútbol os piscinazos, esaxeracións e fingimientos son o pan de cada día pero en ocasións algúns xogadores desmenten esa picaresca e dan un exemplo de deportividad que non só lles honra a eles mesmos senón a todo o deporte xa que poñen por diante a ética ao triunfo a calquera prezo. O último caso ocorreu o 9 de marzo de 2014 cando o xogador do Werder Bremen Aaron Hunt deixou pampo ao mundo do fútbol polo seu xesto honesto. Corría o minuto 74 no encontro que medía ao Nuremberg co seu equipo cando Hunt caeu dentro do área e o árbitro sinalou penalti ao entender que fora derribado. O centrocampista alemán fixo saber ao colegiado que non houbera contacto e que caera só dentro do área. O árbitro, tras constatar o seu erro, rectificou rápidamente e pitó falta a favor do Nuremberg.

Paolo Dei Canio
O polémico xogador italiano Paolo Dei Canio, curiosamente tamén ten un xesto deportivo moi recordado en Inglaterra. Durante a tempada 2000-2001 mentres xogaba no West Ham, parou coas súas mans un ataque do seu propio equipo ao ver como o porteiro do Everton lesionouse fóra do área. Tras deter o xogo recibiu unha gran ovación por parte da afección rival e gañouse así o respecto do público británico.


Ciclismo

Jan Ulrich
Ganador do Tour de Francia no ano 1997, tivo en Lance Armstrong á súa besta negra. O corredor norteamericano impediulle volver impoñerse nun Tour aínda que na edición de 2003 puido cambiar a súa sorte. Na etapa pirenaica decisiva con final na cima de Luz Ardiden, Armstrong daba sinais de agotamiento e o seu quinto Tour consecutivo perigaba. Máis aínda cando caeu ao chan tras engancharse cun afeccionado. Ao verlle, e pese a atacar pouco antes, Ulrich decidiu esperar ao texano que, en cambio, pouco despois atacoulle para sacar unha diferenza decisiva na cima e encamiñar así o seu quinto triunfo nos Campos Elíseos. Armstrong subiu aquel día ao podio pero o ganador moral daquela etapa para o ciclismo e o deporte foi Jan Ulrich.

Hockey

http://hockeyraxoi.blogspot.com.es/2012/03/non-todo-vale-para-ganar.html

diarioam.es

Que hai que facer para conseguir copar as portadas deportivas deste país?

Que hai que facer para recibir unha cobertura mediática máis aló das insuficientes, aínda que dignas, retransmisiones de Teledeporte?
Que hai que facer para que as redaccións dos mal autodenominados periódicos deportivos fagan o seu traballo e falen de deporte en lugar de facer propaganda?
Éncheme de rabia e indignación que un flamante tricampeón de Europa como Javier Hernández pase sen pena nin gloria polas páxinas deportivas.

Condenada como está a súa disciplina, que non é outra que o patinaje artístico sobre xeo, ao ostracismo do deporte minoritario, o seu é dun mérito ENORME.
E é que nun país onde si non persegues un pellejo de porco inchado para patearlo ata a saciedade es considerado ?minoritario? conseguir chegar todo o máis alto é fodido, e máis cando ves que o recoñecemento é mínimo, nulo, cero.
Quizais non o saibades pero en cada gran campionato de patinaje artístico hai algo así como unha gala de clausura cos mellores de cada categoría (3 de masculino, 3 de feminino e 3 de parella) que só se pode ver a través de internet. Si, si, só en streaming. Toma cobertura.
O éxito de Javier Hernández quedou en nada como antes quedaron os logros do tristemente falecido Yago Lamela ou como Gervasio Deferr só aparecía cando a noticia era suficientemente sensacionalista ou quizais máis sangrante o caso da patinadora, retirada en 2003, Sheila Herrero.
Que quen era esta rapariga?

Aquí déixovos o palmarés e dicídesme, co corazón na man, si soábavos de algo:

15 títulos en Campionatos do Mundo
88 títulos en Campionatos de España
36 títulos en Campionatos de Europa
49 triunfos en probas internacionais
2 récords do mundo

Sheila Herrero era unha patinadora de velocidade española (de patines en liña) dos 90 e principios deste século. E si, ata a data é a cidadá española con máis títulos mundiais obtidos, detrás dela temos a Anxo Neto (12 + 1 Mundiais de motociclismo).
En varias entrevistas a patinadora foi extremadamente crítica coas autoridades que simplemente estaban para facerse a foto e que logo daban nulo apoio á súa disciplina (con dicirvos que a rapariga adestraba en explanadas de aparcamientos e ata en estradas vellas.)
Durante a súa carreira só obtivo dous contratos profesionais, un en Italia e outro en Estados Unidos. E retirouse con apenas 27 anos, desmotivada ante a indiferenza xeral e dos patrocinadores en particular, unha semana antes do Mundial que ía celebrarse en Venezuela e no que seguramente engadiría máis títulos ao seu xa holgado palmarés?
Pero aquí por esa época importaban outras cousas? parece ser que ser campioa mundial n veces non importaba. Nin ás autoridades nin á prensa.
Actualmente temos a uns cantos así, por exemplo, Gisela Puído da que se acordan só cando gaña (e aínda grazas que conseguiu patrocinadores potentes que lle permiten vivir da súa disciplina, outros non teñen tanta sorte).
(Alguén sabe que pasou con aquelas ?mozas de ouro? que conseguiron o ouro olímpico en hockey herba nun xa añejo 1992?)
E así podería seguir máis e máis ata o infinito e máis aló que diría Buzz Lightyear.

DIARIOAM.es