Benxamín 1ª Div.

A falta de dúas xornadas (unha para o segundo ) pódese dicir que somos campións

Liga Europa de hockey patines

Ocultas tralo ruído mediático que xera a Champions League desenvólvense as máis diversas competicións dos máis variopintos deportes, actualmente estamos nas fases finais de competicións como a NBA, (da que nada se oe salvo cando algún dos irmáns Gasol vence e o xornalismo patrio saca a bandeira ) ou a que máis nos incumbe, a final da Liga Europa de hockey patines.

Debo recoñecer que me sigo preguntando como un deporte no que somos unha das superpotencias dominantes recibe tan pouca atención por parte dos medios. 

 O caso é que O Futbol Club Barcelona obtivo o seu vixésimo primeira Copa de Europa, revalidando o título obtido o ano pasado fronte ao Vic por 4 a 3. Si, houbo final española.
¿Repercusión? Nin está nin se espera. Non busquedes portadas. Non busquedes grandes artigos na prensa. Non os hai. E con todo seguimos sendo o país de referencia a nivel mundial cando se fala de hockey patines. 
É outro deses moitos deportes onde os resultados chegan máis aló de onde chega o seguimiento, onde o traballo a nivel de clubs e a implicación en categorías inferiores é tremenda.

 Está claro que a renovación do combinado nacional non desatará as polémicas das que gozan outros deportes, pero aos que seguimos este deporte non nos cabe dúbida de que o próximo mundial de Francia en xuño no que se debe consolidar o "cambio de garda" no que os Guillem Trabal, Marc Torra ou Sergi Panadero dan paso aos mozos como Xavi Barroso, Pablo Cancela e Carles Grau traerá un posible cambio no status quo mundial, durante 10 anos España gañouno todo a nivel de seleccións e como os otrora famosos terzos nada dura eternamente e a hegemonía está a piques de cambiar de mans, portugueses, italianos e arxentinos esperan. A nosa prensa non, ignorante aos logros dun deporte que proporcionou non poucos cordóns ao deporte español.

FC Barcelona Campión de Europa

Benxamin 1ª Div.

A falta de tres xornadas , domina a clasificación o H.C. Raxoi

Parada directa en Obradoiro

No momento xusto

Decálogo para pais

Fair play

Esta crónica vai ir dedicada a aqueles que antepoñen o como ao que. Vai dedicada en especial a aqueles adestradores de categorías inferiores, moitas veces coa carga da formación, e que demostran que non é tan importante o ensinar a gañar senón o ensinar como se gaña, aínda que iso implique perder.

Dende a orixe do deporte entendido como tal, este sempre se asociou ás mellores virtudes do ser humano, ao equilibrio entre a capacidade de superación, a competitividade, e o respecto por un rival nunha contorna regulada para ambos por igual.

A realidade, como sempre, demóstranos que como en todas partes no deporte tamén hai clases, e non é estraño ver deportes ou deportistas para os que o engano ao árbitro, a manipulación das regras e o menosprezo ao rival non son senón armas válidas para conseguir a vitoria nunha sorte de gloria militar onde ao rival non só se lle vence, senón que se lle machuca. 
Con todo, tamén hai deportes e deportistas para os que o como se gaña é case máis importante que a vitoria mesma.

A eles hoxe e o meu máis sincera homenaxe, porque cada vez máis fan falta xente como o adestrador de Os Ingleses, daqueles adestradores que dan leccións pero non de deporte, senón de vida.

O Fair play débese dar desde sempre, e é unha lección que canto antes se aprende, máis cala no deportista. É nestes momentos nos que a formación como acode non depende dos pais senón dos adestradores nos que os mozos deben adquirir eses valores, eses principios que lles permitan actuar de xeito xusto antes que fomentar aquelas actitudes que os convertan nunhas máquinas de competir, absolutamente sociópatas e pouco menos que despreciables.

É entón cando os adestradores deben dar leccións ás súas pupilos, pero non só eles, os ídolos deses raparigos tamén deben dalas e iso, ás veces é o máis complicado, porque cando os referentes ensínannos que vale todo para gañar, ¿como convence un adestrador dun equipo de divisións inferiores a un raparigo de que o que fai o seu ídolo é reprobable?

A eles hoxe e o meu máis sincera homenaxe, porque cada vez máis fan falta xente como o adestrador de Os Ingleses, daqueles adestradores que dan leccións pero non de deporte, senón de vida.