Gañamos 0-5 en Ferrol, pero non temos imaxes para colgar, (o encargado xa ten o que necesitaba jejeje ).
Partido moi raro....................................................
14 de dec. de 2014
13 de dec. de 2014
[Alevín Segunda] Compañía 3 - 2 Raxoi
Ao descanso 1-0
Ao final 3-2
8 de dec. de 2014
Violencia no deporte
Chego un
pouco tarde para comentar o caso da escaramuza entre ultras que se saldou cun
morto en Madrid. Non seguín moito o caso así que non sei si nalgún medio de
comunicación comentouse, pero creo que hai uns ultras que a pesar de non ser violentos en moitos casos si que
contribúen a que os insultos e a falta de respecto polo oponente quédense nos
campos de fútbol, e eses non son máis que os pais que van ao campo a ver aos
seus fillos e que din de todo menos bonito a todo aquel que non vista a
camiseta que toca, incluído o árbitro.
Pode parecer que non, pero os pais (cando digo pais digo os dous) son unha das referencias que teñen os nenos (e cando digo nenos refírome a ambos sexos), e si o neno ve que os seus pais fano, pois el pensarase que iso é o que ten que facer cando vai a un campo de fútbol. O exemplo mantense ao velo pola televisión, si os nenos ven que os seus pais póñense a gritar e tómanse calquera acción do xogo como algo persoal, e que a violencia verbal é o normal, non nos estrañemos que despois pase o que pase.
Porque a educación empeza en casa, e cando digo educación non me refiro ao coñecemento e ás asignaturas que se deben aprender, pois o civismo, o respecto e todos estes valores positivos. Por desgraza parece que todo isto está en horas baixas nesta época, e os pais pasan de educar aos seus fillos, e déixanos diante do televisor. E o aparello serve para entreter, non para educar, iso é e sempre será responsabilidade dos progenitores, que para iso decidiron ter descendencia, para transmitir uns valores.
En conclusión, está ben botar aos ultras dos campos, pero habería que chegar ao fondo da cuestión e saber por que os seus compoñentes o son. E a miña opinión vai na liña dunha falta de valores que non se transmitiu desde casa.
7 de dec. de 2014
29 de nov. de 2014
26 de nov. de 2014
Isto non sae na prensa "seria"
Noutra orde de cousas, relacionada co balonmano, hoxe quérovos contar a outra historia do deporte, desde esta pasada xornada o O.A.R. Coruña conta cun novo segundo adestrador, Daniel González Pérez, un mozo de 22 anos que levaba colaborando coa entidade desde fai 2 anos e medio e que froito das súas colaboracións vai gañando en atribución de funcións ata chegar ao posto.
Os seus atribuciones irán desde solicitar os tempos mortos a intercambiar opinións co máximo responsable técnico ou facer de enlace entre o persoal e Aguirregabiria, o adestrador. O vindeiro sábado, no encontro correspondente á undécima xornada de Liga, subirá un peldaño máis e será o encargado de deseñar o equipo inicial.
Daniel pasa horas diante do ordenador analizando o rendemento dos xogadores, comparando estatísticas e revisando unha e outra vez a sesión de vídeo que se lle prepara aos xogadores, é o primeiro en chegar aos adestramentos dos martes, o que recibe aos árbitros os días de partido, o que sempre ten un sorriso ou unha palmada de ánimo cando os seus compañeiros han ter unha mala xornada, o que trata de acougar a Pablo Aguirregabiria cando tras un mal primeiro tempo toma enfurecido o camiño do vestuario, Pablo di del que Daniel posúe unha lectura táctica que xa lle gustaría a moitos. Iso é o que fixo que Daniel poida cumprir un soño co seu club e tede por seguro que non se vai a quedar aí e seguirá subindo, dende aquí quero felicitalo e darlle todo o apoio posible por conseguir algo tan importante a unha idade tan nova, pode ser que o OAR xa non este en Asobal, pero con xente así seguro que regresará pronto.
Por certo, esquencín dar un dato de Daniel, e é que ten síndrome de Down.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)